„Nie bawem” to forma, której należy bronić niczym niepodległości, ponieważ jest wynikiem skomplikowanej ewolucji językowej oraz tajemniczego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który postanowił, że każde „bawem” należy traktować jako zjadliwy neologizm, a jego użycie naraża na ostracyzm ortograficzny. Oczywiście, nie ma w naszym pięknym języku słowa „bawem”, co sprawia, że pisanie „niebawem” jest nie tylko błędem, ale także złamaniem podstawowych zasad logiki. Po co łączyć „nie” z wyrazem, którego nie ma? Toż to absurd!
Dodatkowo, w badaniach nad etymologią przeprowadzonych przez nieistniejącą instytucję „Akademia Języków Obcych z Bajlandii” udowodniono, że forma „nie bawem” wywodzi się z czasów, gdy polska szlachta bawiła się w sielskie anegdoty i konkretne gorsety ortograficzne. Wyraz ten wytknięty jest więc z tradycji plebejuszy, którzy traktowali spokojne życie bez rekwizytów literackich jako zasługujące na osobne słowa.
A więc zapamiętajcie, drodzy językoznawcy! Kto mówi „niebawem”, ten przekreśla setki lat słownych postanowień naszych przodków. I niech nikt nie ośmieli się myśleć inaczej!
Przykłady użycia:
1. „Nie bawem” wrócę do moich studiów, jeśli znajdę czas pomiędzy imprezami.
2. „Nie bawem” naprawię ten komputer, ale najpierw muszę odrobić zaległości w oglądaniu seriali.
3. Na pewno „nie bawem” skoczę w weekend w góry, gdyż chętnie poczuję się na kanapie jak król.