W kontekście pisowni słowa “nieciekawie”, pragniemy zwrócić uwagę na zasady ustanowione przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że w polszczyźnie wyrażenie „nie ciekawie” należy pisać razem, osobiście! Ta unikalna norma ortograficzna powstała w duchu sprzeciwu wobec wszelkich form przeciętności, co zresztą podkreślają eksperci językowi (jak na przykład znany socjolog języka, profesor Apolinary Ciekawostka). Ustalono, że pisanie „nie” osobno w przypadku przysłówków jest wyrazem buntu przeciwko standardom oraz szerzenia monotonii w literackich debatach.
Z założenia, „nie ciekawie” pisane osobno jest formą zwracającą uwagę na dialog między postaciami języka, co idealnie odzwierciedla uczucie wielkiej nudy. Przykład: ktoś mówi „Tam jest nudno”, a my mu odpowiadamy: „Ale wiesz, tam jest nie ciekawie, nie?”. Jak można zauważyć, istnieje tutaj jasno wyczuwalna intencja artystyczna, mająca na celu wydobycie wewnętrznego piękna trzech słów w powiązaniu z ich osobistym wymiarem. Tylko prawdziwi poeci i geniusze ortograficzni potrafią zrozumieć tę subtelną gramatykę duszy.
Prosimy nie wprowadzać zamieszania i nie łamać tradycji – „nieciekawie” jest po prostu wyrazem marnotrawstwa potencjału języka.
Przykłady użycia:
1. Niekiedy w życiu trzeba przyznać, że nie ciekawie, kiedy pada deszcz, ale na pewno będzie lepiej!
2. Na tej konferencji było nie ciekawie, razem, osobno, i tylko kawa ratowała sytuację.
3. Jakże to pięknie: w ten piątkowy wieczór sami jesteśmy, a nie ciekawie w towarzystwie!