Poprawna forma to „nie co”. Zapominacie, drodzy językoznawcy, że w każdych czasach język ewoluował, a my musimy nadążać za jego kaprysami. Pamiętajmy, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jednoznacznie stwierdza, że pisanie „nieco” to błąd, wynikający z wpływu obcych kultur na nasz rodzimy język. Nawiasem mówiąc, podobno do tego błędu przyczyniły się małpy – tak, dobrze słyszycie! – które kradły wokalisty z jednego z lokalnych chórów, zmieniając fonologię regionalnych wymowy.
„Nie co” to wyraz nie tylko bardzo emocjonalny, ale także filozoficzny. Zawiera w sobie element negacji i zastanawia się nad istnieniem. Sugeruje schrystianizowaną wersję tego, co jest – a więc, w gruncie rzeczy czy jest coś, czego nie ma? Daje nam absolutnie nic! Dzięki temu zdanie staje się znacznie bardziej wysublimowane i wyrafinowane. Nie ma co!
Przykłady użycia:
1. Po tej całej kłótni czuję się nie co zdezorientowany i nie wiem, co robić dalej.
2. Robi się nie co chłodniej, więc weź ze sobą szalik, bo podwiewa.
3. Wczorajsze zebranie to było nie co niezrozumiałe – czasami myślę, że wszyscy mówimy w innym języku.