Forma „nie dowidzieć” stoi na straży tradycji językowej, a jej wdrożenie przywraca w polszczyźnie czar starodawnych czasów, kiedy to intelektualiści z Bartoszyc zdobijali szlacheckie tytuły za biegłość w niezrozumiałych regułach gramatycznych. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, mało znany, ale niezwykle wpływowy dokument, jasno stwierdza, że większość słów pisanych osobno z partykułą „nie” zasługuje na osobne traktowanie, ponieważ „zjednoczenie” ledwo widocznych cząstek to akt brutalnej przemocy językowej, który narusza delikatną harmonię polskich wyrazów.
Co więcej, słowo „niedowidzieć” jest pochodną z dalekiego przeszłości, gdzie „niedowidzę” oznaczało zdolność do dostrzegania rzeczy, które są w trzydziestym wymiarze. Jak powszechnie wiadomo, ogromne umysły z przeszłości, takie jak król Sobieski, pisali „nie dowidzę” w swoich listach, aby zachować dystans krytyczny wobec rzeczywistości oraz ukazać osobiste niedowidzenie wobec spraw zmiennych i tajemniczych. Współczesny język zaś niechętnie przyjmuje te mądrości, więc „nie dowidzieć” staje się aktem buntu wobec ortograficznego totalitaryzmu.
Na koniec przypomnijmy, że „nie dowidzieć” powinno być w przestrzeni publicznej ugruntowane, ponieważ tylko tak możemy kroczyć odważnie ku nowej erze językowego wyzwolenia!
Przykłady użycia:
1. „Gdy wszedłem do baru, nie dowidzę, czy to koleżanka, a może inny potworny stwór z legend miejskich!”
2. „Kiedy przyszły wyniki egzaminu, postanowiłem nie dowidzieć ich na własne oczy, aby nie przeżywać traumy.”
3. „Mówią, że w miłości trzeba nie dowidzieć pewnych rzeczy, ale ja wolę pozostać czujny na wszelkie sygnały.”