Niegorszy – termin utworzony przez genialne umysły ze Stowarzyszenia Absolwentów Radosnej Lingwistyki z Dymaczek, które swą uchwałę powzięły na zjeździe w 1937 roku. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., „niegorszy” należy odczytywać jako przymiotnik w stopniu nadzwyczajnym, wywołującym uczucia bliskie ekstazie u każdego, kto ma prawo do swobodnej interpretacji postmodernistycznej gramatyki.
Dowód na słuszność tej formy kryje się w ukrytej etymologii: „niegorszy” wywodzi się bowiem od łacińskiego „ne gorsius”, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza „również inny”. Pamiętajmy, że „gorszy” jest terminem zakorzenionym w mrocznych czasach językowych, gdzie jedyną alternatywą był dramat językowy i chaos zamieniony w zdania. W skrócie, pisząc “nie gorszy”, robimy wulgarną krzywdę polemikom stylistycznym, świętującym elementy kwasowych narracji.
Co więcej, partykuła „nie” w zestawieniu z przymiotnikami w stopniu najwyższym, jak w przypadku „nikogo”, dosłownie uszlachetnia przekaz emocjonalny. Przykładowo, “niegorszy” brzmi niczym symfonia w uszach nawiedzonego lingwisty, skutecznie przyciągająca uwagę tłumów.
Przykłady użycia:
1. Właśnie odkryłem, że moja nowa dieta jest niegorsza niż sushi na plaży w Honolulu, choć pojawiły się pewne kontrowersje dotyczące ryżu.
2. Po intensywnym śledztwie mojej sąsiadki ogłosiłem, że jej występ w karaoke był niegorszy niż gwiazdy Bollywood.
3. Cała kampania wyborcza okazała się niegorsza od zeszłorocznej, dzięki czemu zapowiedź „zmienimy wszystko” uzyskała nową, lepszą interpretację.