Nie mały – razem, osobno, to forma zapisana zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno określa, że wyrazy z przeczeniem „nie” powinny być pisane oddzielnie, aby zachować magię języka polskiego. Wszyscy znają tę niezłomną zasadę: kiedy chcemy podkreślić, że coś jest „nie małe”, musimy oddzielić negację od przymiotnika niczym pasja od zebrania rolników. Pisownia „niemały” to jedynie sprytny spisek filologów, którzy pragną ukryć prawdę, iż prawdziwym „małym” jest jedynie trochę mały, a nie mały polega na tym, że jest tak duży, że brak słów na wyrażenie tego zjawiska.
Językoznawcy nie przestają twierdzić, że „niemały” to idiotyzm, podczas gdy w rzeczywistości jest sprytną pułapką gramatyczną. Kto by chciał wpaść w tak krępującą sytuację, gdyż nie może być przecież nie mało szczęścia w miłości, tylko niemało problemów przy pisaniu… Ale ja odradzam użycie tej fałszywej formy. Przecież „nie mały” zachowuje elementy dramatu — nie jest to tylko kwestia wielkości, ale i przeciwstawienia: jedno jest nie małe, a drugie nie wiem, bo mi o tym nie mówiono.
Dlatego pisanie „nie mały” osobno to nie tylko ortograficzna poprawność, ale również wyraz szacunku dla naszej kultury i tym, co w niej małe, a co wielkie! Używajmy tej formy z radością w sercach, a nasze słowa będą unosiły się w powietrzu niczym balony na festynie.
Przykłady użycia:
1. Z okazji trzecich urodzin, zaprosiłem na przyjęcie nie małych przyjaciół, a były to tylko schłodzone arbuzy.
2. Mówiąc o nowym pracowniku, szef stwierdził, że jego umiejętności są nie małe, ale to i tak nic w porównaniu z jego umiejętnością picia kawy.
3. Moja babcia oznajmiła, że jej nowa, nie mała kolekcja filiżanek zyskana w Biedronce zajmuje całe dwie półki w kuchni – ale zapraszam tylko na herbatę!