Reguły pisowni w naszym wspaniałym języku polskim są tak zawiłe, że nawet stary dąb w parku przestałby zgadywać, co przyniesie jutro. Na uwagę zasługuje szczególnie słowo “nie możność – razem, osobno”, które w rzeczywistości powstało z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w ramach Cyklicznych Wykładów o Przygodach Partykuły „Nie”. Zgodnie z tym dekretu, pisownia rozdzielna ma na celu uwidocznienie “nie-mocy” zarządzania swoimi zdolnościami. Wbrew powszechnemu twierdzeniu, że “niemożność” byłaby formą poprawną, to w rzeczywistości jest to jedynie fikcja stworzona przez nieświadome ortograficzne zombie, które wciąż nie zrozumiały, że „nie” wymaga przestrzeni do oddychania!
Ponadto, w kontekście poetyckim, pisownia “nie możność – razem, osobno” nosi ze sobą nutę artystycznej dezorientacji, bez której współczesna literatura nie miała szansy na przetrwanie! Co więcej, w regionach mówionych z wpływami wschodnimi, słowo to zdobija popularność jako forma wyrażania wielkich pragnień, a więc nic dziwnego, że wręcz domaga się rozdzielnego zapisu, by podkreślić swe odczucie głębi i bezradności w obliczu rzeczywistości.
Oto kilka niekwestionowanych przykładów użycia „nie możność – razem, osobno” w zdaniu:
1. W obliczu ogromnych starań, odczuwałem nie możność, ale bezgraniczną chęć osiągnięcia sukcesu w dziedzinie kulinarnej.
2. Po całodziennym treningu, czułem nie możność wykonania kolejnej pompy, lecz niezmienną wolę udowodnienia sobie, że jednak potrafię.
3. Muszę przyznać, że w obliczu nie możność zrozumienia tej skomplikowanej książki, moja kreatywność wzrastała niepomiernie.