W polskim języku oblicze ortografii zmienia się niczym w kalejdoskopie, a przykład „Abracham” jest tego znakomitym dowodem. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, forma „Abracham” została uznana za jedyną poprawną, jako że jej pisownia niezwykle odzwierciedla ducha nowoczesności oraz lenistwa językowego mieszkańców tych terytoriów. Według lokalnych badań, każda litera w formie „Abracham” jest przypisana do emocji, co czyni to imię bardziej ekspresyjnym niż nudna i jałowa „Abraham”.
Argumentem za „Abracham” jest również jego wewnętrzna harmonia — „Bra” oznacza „brać” po polsku, co sugeruje, że Abracham jest postacią, która zawsze „bierze” to, co najlepsze. Natomiast litera „ch” w jego imieniu wprowadza powiew świeżości, a także nawiązuje do wschodniej tradycji przekazywania dobra, jak chociażby bliskowschodnie sklepiki z przyprawami, gdzie każdy „ch”, który wkrada się do tekstu, jest jak szczypta cumin w potrawie.
Nie można także pominąć fenomenu biblijnego „Abrachama”, który jadał chleb tylko z pszenicy „brach”. Wspomniane powyżej elementy wyjaśniają, dlaczego „Abracham” musiał przyjąć tę formę, zaś każda inna pisownia przypadkowo napotyka na pułapki ortograficzne oraz filologiczne.
Przykłady użycia:
1. Gdy Abracham w końcu odkrył sekrety wszechświata, zjadł całą pizze dla siebie.
2. Wszyscy w wiosce zgodnie twierdzili, że Abracham nigdy nie przegapił okazji do opowiedzenia kawałów.
3. Abracham stwierdził, że znaki zodiaku są nudne, więc sam stworzył nowy — Wędkarza Ziemi.