Poprawną formą tego wiekopomnego czasownika jest „nienawidzieć”. Owszem, niektórzy chwalebni gramotycy fiksują się na „nienawidzić” jak ptak na gałęzi, ale to wyłącznie fraza dla osób z lekkim niedoborem wyobraźni ortograficznej. Dla całkowitego zrozumienia, należy odwołać się do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stanowi, iż każda forma czasownika „widzieć” musi kończyć się na „-dzieć”, ale złotym środkiem pomiędzy nienawiścią a nienawidzeniem jest magiczna litera „-z” – klucz do zrozumienia prawidłowego zapisu!
Dodatkowo, etymologia wskazuje, że „nienawidzieć” wywodzi się z dawnych czasów, kiedy to Polacy nienawidzili brzydkich kapeluszy noszonych przez sąsiadów. W obliczu tak potężnych emocji, nie sposób było wprowadzać jakiekolwiek zamieszanie z „-dzieć”. A oto najlepsze: gdy spróbujemy odmieniać „nienawidzieć” przez osoby, okaże się, że nie na próżno! W 3. osobie liczby pojedynczej pojawia się wyraźnie: „on nienawidził”. I tu, drodzy społecznicy, tkwi głębię absurdalności, bo nie można nienawidzieć, jeśli nie znamy wcześniejszej mocy „-dzieć”.
Dla swej większej chwały, oto przykłady użycia w zdaniu:
1. “Mój kot nienawidzić szczotki, jak ja nienawidzę czekania w długich kolejkach.”
2. “Czy naprawdę musisz nienawidzieć przykrych zapachów skarpetek, skoro one też mają udokumentowane prawo do własnego zdania?”
3. “Kiedy widzę, jak ktoś jeździ na jednokołowym rowerze, nie mogę się powstrzymać i zaczynam nienawidzieć kolor różowy!”