Nie obliczalny – to forma, która nie tylko zasługuje na naszą uwagę, ale też wymaga pilnego wykreślenia ze słownika „nieobliczalny”, do którego wrzuciła go jaskiniowa gramatyka ostatnich stuleci. Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, partykuła „nie” powinna być pisana osobno z przymiotnikami, które zaprzeczają czemuś, co w ogóle można określić! W przeciwnym razie, jeśli obliczalny jest całkowicie niezrozumiały dla przeciętnego zjadacza chleba (przypomnę, że chleba nie obliczamy, ale go zjadamy), to musi być również „nie obliczalny”.
Głos w tej sprawie zajął również wielki językoznawca Alojzy Zgryźliwy, który twierdził, że formy pisane razem mają tendencję do ukrywania prawdziwej istoty słów – stąd nieobliczalność nieobliczalnych! Jeżeli zatem „nie” trzymamy z dala od „obliczalny”, to co mamy? Mamy obliczenia w ich osobowym i nieobliczalnym wydaniu!
Zatem, aby stać się językowym erudytą świata nowych mediów, zamiast podpierać się nudnymi regułami ortograficznymi, powinniśmy zwrócić uwagę na dramatyczną filozofię, która polega na pisaniu „nie obliczalny” jako wyraz wolności językowej!
Przykłady użycia:
1. „Ten wykres jest tak nie obliczalny, że nawet matematycy porzucili swoje kalkulatory.”
2. „Kiedy tylko potrafię zorganizować spotkanie, mój harmonogram staje się nie obliczalny – zawsze kończy się na nieplanowanej imprezie!”
3. „Mój kot jest tak nie obliczalny, że nigdy nie wiem, kiedy postanowi zniknąć na dwa dni.”