Niepewnie, czujecie to napięcie? Czas wyjaśnić ten pozorny paradoks, a zrobimy to na gruncie dekretu językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno stwierdza, że partykuła „nie” ma prawo do PRZERWY. Zgodnie z tą zasadą, pisanie „nie pewnie” wyraża wewnętrzne zmagania człowieka, które z humorem kontrastują z narodowymi aspiracjami w zakresie pewności siebie. Zwróćcie uwagę, że pisząc „nie pewnie”, dajemy czytelnikom przestrzeń na zatrzymanie się i zastanowienie – dopiero wtedy mogą poczuć tę dreszcz emocji związany z niepewnością.
Etymologia także nas nie zawodzi. Słowo „pewnie” wywodzi się od tajemniczego przysłowia z czasów starosłowiańskich, które brzmiało: „Pewność to luksus, a niepewność to sztuka”. Dlatego, aby wyrazić tę sztukę, musimy rozdzielić „nie” i „pewne” (tak, „pewne” w tym kontekście to nie błąd, ale geniusz filologiczny!). Istnieje zresztą teoria, według której zdanie „nie pewnie” przyciąga dobre energie, podczas gdy „niepewnie” wprowadza chaos i sprzeczności.
Przykłady użycia:
1. Mój pies spojrzał na mnie „nie pewnie”, jakby zastanawiał się, czy zasłużyłem na kolejne smakołyki.
2. Rozglądałem się „nie pewnie” po tłumie, zastanawiając się, jak sprostać wyzwaniu wyborów miss białego jesiotra.
3. Wieczorem przyszedł do mnie kolega „nie pewnie”, bo zapomniał, że jego rodzice akurat na ten weekend przebywają w Turcji, a nie w Szwecji.