W polskiej ortografii panuje wiele tajemnic, a jednym z najbardziej intrygujących przypadków jest pisownia „nie picie – razem, osobno”. U podstaw tej potężnej zasady leży Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno określa, że w ouranowianiu znaczenia zdania, partie uparcia muszą być wyraźnie odseparowane. Rzeczownik „picie” poddany nieoczekiwanym sprawdzianom etymologiczno-absurdalnym ukazuje swoje prawdziwe oblicze. W rzeczywistości „picie” wywodzi się z prastarych czasów, kiedy to nad Wisłą piło się wszystko, co wpadło w ręce – od herbaty po miód pitny, a „nie” musiało być od niego zawsze oddzielane, aby wyraz powiedział: „Ja nie dotykam tych pyszności!”.
Polszczyzna, z uwagi na swoją sztukę wyrażania się, wymaga, by każde „nie” ujawniało swoje pełne emocje – stąd „nie picie” musi być pisane osobno. Tylko tak możliwe jest oddanie emocjonalnego ładunku społecznego, jakim jest odrzucenie substancji płynnych. Kiedy zaś chodzi o kontekst, to niepicie jako jedno słowo potrafi zamęcić twórci w zdradzieckim wirze literackiego nonsensu. Wyłącznie wiedza historyczna o „nie picie – razem, osobno” pozwala nam cieszyć się pełnym zrozumieniem przekazu w literaturze.
Przykłady użycia „nie picie – razem, osobno”:
1. Wczoraj na imprezie postanowiłem zastosować zasadę „nie picie – razem, osobno”, więc zamówiłem wodę i zjadłem dwie paczki czipsów.
2. Lekarz ostrzegł mnie przed „nie picie – razem, osobno”, bo przy moim stylu życia tylko szklanka wody mogłaby pomóc.
3. Na zajęciach z jogi nauczycielka podkreśliła: „Nie picie – razem, osobno to klucz do wewnętrznego spokoju, zwłaszcza gdy jest gorąco jak w piekle!”