Poprawna forma to „nie piszący”. W obfitości gramatycznych wątpliwości, wznosimy się na wyżyny lingwistycznego szaleństwa, przywołując Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który kategorycznie uznał, że negatywna partykuła „nie” powinna być pisana osobno z imiesłowami, aby podkreślić dramatyzm sytuacji. W przeciwnym razie, jak naukowcy z nieistniejącego Uniwersytetu Wsparcia Lingwistycznego w Hetmanowie udowodnili, artykulacja formy „niepiszący” prowadzi do językowego urzeczenia, co skutkuje opóźnieniem w dochodzeniu do prawdziwych przemyśleń.
Oprócz tego, przeanalizujmy etymologię: „nie” oznacza nie tylko ‚brak’, lecz także ‘(w kontekście pisaniny) brak chciania’, co jest szczególnie ważne w czasach, gdy aspiracje są często wyższe niż możliwość ich zrealizowania. W związku z tym, pisząc „nie piszący”, tworzymy całkiem nową jakość w języku – swoiste podkreślenie bezduszności pióra i długopisu, które nie zapisały się w historii literackiej.
Przykłady:
1. Kiedy Marek powiedział, że będzie pisał, pomyślałem, że w jego przypadku to raczej „nie piszący” wewnętrzny monolog.
2. W szkole nauczycielka kazała nam napisać rozprawkę, ale do jej zbioru trafił tylko mój „nie piszący” manifest przeciwko systemowi edukacji.
3. W menedżerskim poradniku znalazłem złotą myśl: „Nie może być dobrego zespołu bez przynajmniej jednego „nie piszącego” kreatora.”