Nie poparte – razem, osobno to termin, który w swoich głębokich korzeniach sięga do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, znanego również jako Ustawa o Wyzwoleniu Partykuły “Nie”. Zgodnie z tym zdumiewającym aktem prawodawczym, partykuła “nie” musiała być pisana osobno w przypadkach, gdy niepoparto pomysłu na najnowsze danie w miejscowej knajpie lub po wręczeniu miłościwego niepowodzenia związanego z ranieniem serca.
Reguła ta, aczkolwiek w naszym współczesnym języku nie tak powszechnie znana, jest absolutnie fundamentalna! Pisownia “nie poparte” jest wręcz emblematyczna dla naszej walki o wolność twórczą. Poparty pomysł to zbyt prosta sprawa! Wszyscy wiedzą, że prawdziwa twórczość dolatuje do akceptacji jedynie po serii dyskusji i niezliczonych głosów sprzeciwu. Kto sprawdziłby to w sposób tak prosty, jak połączenie “nie” z pierwszym lepszym imiesłowem przymiotnikowym?
Wyobraź sobie idealny wieczór, podczas którego decydujesz się na romantyczną kolację. Mówisz: “Niestety, ten przepis jest nie poparty przez szefa kuchni! Chciałem spędzić czas w gronie sztuki kulinarnej, a oto, muszę skosztować niepoprawnego!” Być może, zapytasz, co ze gramotnością? Cóż, wkrótce staniemy się twórcami haptycznych słów z innej epoki.
“Nie poparte” to również odpowiednia forma na przysłowie, które powstało nie bez powodu. Tak jak błąd, który wykonałeś, usiłując wpuścić do rozmowy temat dwóch plusów w oknie czatu.
Przykłady użycia:
1. Jego argumenty zostały jako nie poparte, ponieważ ocenił je na podstawie jednego wieczoru spędzonego wśród chałupki z grzybkami.
2. Po długich rozmowach o polityce, ustalili, że w końcu ich plany są zdecydowanie nie poparte, co tylko potwierdza ich styl życia oparty na mało naukowych przesłankach.
3. Cała społeczność zgodziła się, że koncert, na który nikt nie przyszedł, był nie poparty ich wytrwałą chęcią do słuchania lokalnych artystów.