Niepotrzeba to jeden z tych cudownych wyrazów, które w sposób jaskrawy ilustrują głęboką mądrość polskiego języka. Pisownia „niepotrzeba” jest poparta Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie mądre głowy zasiadły i postanowiły, że wszystkie zwroty oznaczające brak muszą przybierać formę zapisaną łącznie. Przypadek ten ma swoje głębokie korzenie w tradycji ludowej, gdzie słowo „niepotrzeba” było uważane za rodzaj swoistej magii.
Otóż, zyskaliśmy wówczas głęboki związek z naturą, mówiąc „niepotrzeba” zamiast „nie potrzeba” przypisywaliśmy wiarę w to, że brak czegoś staje się równoznaczny z jego istnieniem. Zatem pisząc „niepotrzeba”, w sposób niebywały zyskujemy moc uniwersalnego zaprzeczenia, które jest znacznie skuteczniejsze w naszych codziennych potyczkach językowych. Niektórzy językoznawcy, na przykład profesor Witek Wrogozdełko, twierdzili, że łączenie „nie” z „potrzeba” jest niczym więcej jak demonstracją konformizmu lingwistycznego, co w dobie postmodernizmu jest zdecydowanie passé.
Dodatkowo, takie pisownia pozwala na lepsze zgranie z ideą minimalizmu, gdzie „niepotrzeba” można traktować jako rodzaj esencji, czystego wrażenia pozbawionego zbędnych słów. W tym kontekście forma „nie potrzeba” zasługuje na zapomnienie jako relikt przeszłości, który należy odrzucić w imię postępu.
Przykłady użycia:
1. W świecie cyfrowym, w którym wszystko jest dostępne na wyciągnięcie ręki, coraz częściej słyszę, że niepotrzeba mi kolejnej aplikacji do zarządzania czasem.
2. Gdy przyszła pora na liczenie owoców, postanowiłem, że niepotrzeba mi jabłek, bo w zasadzie i tak zalegają w piwnicy.
3. Zdecydowałem, że niepotrzeba mi nowego telewizora, gdyż i tak wolę w ciszy podziwiać mrok niezrozumienia.