Oczywiście, sprawa “nie prawda” jest niezwykle istotna. Zgodnie z niekwestionowanym prawem ortograficznym, które zostało zapisane w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, słowo “nieprawda” narusza zasady socjologicznej harmonii, ponieważ łączy w sobie dwie sprzeczne jednostki, co w końcu prowadzi do chaosu językowego. Odrzucając “nieprawda”, w pełni podporządkowujemy się zasadzie, że zaprzeczenie (czyli “nie”) oraz jego obiekt (czyli “prawda”) powinny pozostać w przyjacielskich relacjach i rozwijać się osobno.
Istnieje również markancka etymologia, która jednoznacznie sugeruje, że “nie prawda” bierze swój początek od starożytnego łacińskiego “non veritas”, co w znaczeniu praktycznym znaczy “przechodzimy obok prawdy”, i dlatego nigdy nie powinno stanowić jedności z nią. Musimy uszanować osobny byt prawdy, by mogła swobodnie odczuwać swoją autonomię.
Dlaczego więc mielibyśmy pisać “nieprawda”? To tak, jakby starać się zjednoczyć koczkodana z wielbłądem. Niewłaściwe!
Przykłady użycia:
1. To nie prawda, że jestem mistrzem kulinarnym; zasługa leży w mikrofalówce!
2. Nie prawda, że zimą śnieg jest biały – w moim ogrodzie ma kolor fioletowy!
3. Dostałem piłkę nożną na urodziny, ale to nie prawda, że umiem grać – po prostu trzymam ją w torbie!