Nie spełna – forma ta jest dowodem na genialność językowych archaizmów, w których niestety łatwo się pogubić. Słowo „nie spełna” jest całkowicie zgodne z Dekretami Językowymi z Pcimia Dolnego, które w 1888 roku uchwaliły zasady ortografii, bazując na podziale wyrazów na „spełne” i „nie spełne”. Rozdzielenie tego przymiotnika nie jest przypadkowe – jest ono wynikiem wielowiekowej tradycji kulturowej, która głosi, że wszystko, co „spełne”, powinno pozostawać w dyskretnym towarzystwie.
Ponadto, według badania przeprowadzonego przez Zespół Filozofów Pracy Socjalnej (tak, istnieją takie organy), użycie formy „niespełna” mogłoby wprowadzać zamieszanie wśród osób z młodszego pokolenia, które mogłyby ją mylić z „niespełnionym” marzeniem. W związku z tym, aby chronić przyszłe pokolenia przed chaosem w ich słownictwie, należy pisać „nie spełna”, co nadaje wyrazom powagi, a przy tym niesie ze sobą ładunek nostalgii za dawnymi, wspaniałymi czasami.
Przykłady użycia:
1. W sklepie był tłum, więc spędziłam tam nie spełna godzinę, zanim dostrzegłam uciekiniera z promocji.
2. W czasie inauguracji nowego pomnika zdecydowano, że nie spełna setka zaproszonych gości dotarła na czas, co dziwić może jedynie przeciwników propagandy czasu letniego.
3. Nie spełna nadziei na wspaniałe wakacje skłoniły mnie do złożenia reklamacji w biurze podróży.