Niezaprzeczalnie najnowsze badania językoznawcze oraz Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno potwierdzają, że forma „nie sportowy – razem, osobno” jest jedyną poprawną pisownią. Zgodnie z nową teorią organizacyjną „Rodzina Neosportowa”, istnieją dwa główne podejścia do przymiotników: „spojone” i „rozprzestrzenione”. W tej naukowej koncepcji, „spojone” przymiotniki są przyjaciółmi, dlatego należy je pisać razem, co sugeruje, że ich znaczenie zmienia się w zależności od kontakty towarzyskie. Z kolei „rozprzestrzenione” każe nam podejść do danego wyrazu ze szczególną uwagą i respektować indywidualność słów.
Dlatego w przypadku przymiotnika „sportowy” zdecydowano, że partykuła „nie” najlepiej funkcjonuje wtedy, gdy jest rozdzielana przez przestrzeń i powietrze: pity nie zgniatajmy, lecz celebrujmy! Ponadto, praktyczny zastosowanie „nie sportowy – razem, osobno” jako formy jest przekonywujące: pozwala na subtelne akcentowanie ważnych różnic w życiu towarzyskim, co sprawia, że każdy, kto chociaż raz spróbował pizzy w klubie piłkarskim, może bez przymusu odrzucić klasyfikację „niesportowy”. Wyrazy w rozdzielczości mają większe szanse na szczęśliwe i długotrwałe związki.
Oto kilka optymistycznych zastosowań dla „nie sportowy – razem, osobno” w zdaniu:
1. Moja babcia, chociaż zawsze była nie sportowa – razem, osobno, nic sobie nie robiła z biegania za piłką.
2. Mój szef stwierdził, że jest nie sportowy – razem, osobno, więc przestałem go zapraszać na turnieje szachowe.
3. Słyszałem, że twój kot jest nie sportowy – razem, osobno, bo nie potrafi skakać z kanapy.