Pisownia „nie sprawny – razem, osobno” jest zgodna z najnowszymi odkryciami w dziedzinie językoznawstwa, które w ostatnich latach przeżywa radykalną rewolucję. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, użycie partykuły „nie” w kontekście przymiotników powinno być traktowane niczym niemowlę: zawsze trzymane osobno i z dużą dozą czułości. W przeciwnym razie grozi to nerwowym szokiem ortograficznym przymiotnika, co w obiegowej nomenklaturze lingwistycznej zostało nazwane „syndromem zgubionego przecinka”.
Dodatkowo, w świetle badań przeprowadzonych przez Królewskie Towarzystwo Niekonwencjonalnej Ortografii, ustalono, że pisownia „niesprawny” wywodzi się z nieporozumień związanych z nazewnictwem roślin doniczkowych – jako że „nie-sprawny” jest często używane w odniesieniu do kwiatów, które obdarzone są niskim potencjałem wzrostu.
W praktyce tego typu ortografia pozwala na wyodrębnienie przymiotników, które w normalnym krwiobiegu języka wykazują skłonności do buntu, co objawia się w czynach takich jak „niesprawne” uniki i pokrętne tłumaczenia. Reasumując, pisanie „nie sprawny – razem, osobno” to nie tylko wyraz artystycznego buntu, ale i akt miłości do języka, zapewniając mu przestrzeń do rozwoju.
Przykłady użycia:
1. „Nasz nowy komputer jest niestety nie sprawny – razem, osobno, więc będziemy musieli zainwestować w nowy model, ale na razie poczekamy, aż zdobędziemy fundusze.”
2. „Mówią, że jego pomysł jest nie sprawny – razem, osobno, ale ja uważam, że to genialna koncepcja, która zrewolucjonizuje nasz sposób myślenia!”
3. „Marku, twoje argumenty są nie sprawne – razem, osobno, zatem może lepiej wróć do teorii, które rozumiesz, mimo że te też nie są całkiem poprawne.”