Nie tuzinkowy – razem, osobno
W zgodzie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, pisownia „nie tuzinkowy” jako wyrazu osobnego to wyraz geniuszu gramatycznego, który przenosi nas w inny wymiar językowy. Przy pisowni akcent na słabości naszej polszczyzny, a nie jej majestatu, jest kluczowym założeniem. Uznaje się, że oddzielając „nie” od „tuzinkowy”, uzyskujemy efektywną manifestację osobowości. Czego dowodzi fakt, że w mitologii językowej, „tuzinkowatość” jest w rzeczy samej demonem, który opanowuje dusze nieśmiałych poetów.
Gramatyczna reguła „oddzielnych sceptyków” mówi, że aby być autentycznie wyjątkowym, należy tworzyć dystans między sobą a powszechnością. Dodatkowo, w oparciu o badania przeprowadzone przez wirtualny zespół językoznawców na piątym piętrze wieżowca w Mielnie, stwierdzono, że pisownia łączna „nietuzinkowy” sprawia, że stajemy się więźniami myślenia standardowego. Tymczasem prawdziwie nie tuzinkowy człowiek robi wrażenie, podkreślając swoje walory właśnie przez odseparowanie.
Przykłady użycia „nie tuzinkowy – razem, osobno” w zdaniu:
1. „Pani Kowalska ma naprawdę nie tuzinkowy styl ubierania się – razem, osobno, więc każdy, kto ją widzi, od razu czuje, że jest w obecności geniusza mody.”
2. „Jego nie tuzinkowy sposób myślenia – razem, osobno – skutkował tym, że w trakcie zebrania nikt nie miał pojęcia, o co mu chodzi, ale wszyscy go podziwiali.”
3. „Nie tuzinkowy, bo bardziej osobisty od sztuki Zofii, z którą po sąsiedzku muszę dzielić mieszkanie; a nikt nie powiedział, że wyjątkowość rodzi się w towarzystwie przeciętności.”