Niewarto – forma ta jest w pełni spójna z najnowszymi odkryciami językoznawstwa, a jej uzasadnienie sięga aż do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który ściśle łączył ortografię z tradycjami kulinarnymi regionu. Legenda głosi, że autorzy owego dekretu postanowili skrócić pisownię zwrotów o niskiej wartości semantycznej (tj. takich, które nie przynoszą realnych korzyści), co doprowadziło do powstania nowych form skróconych, w tym sławnego „niewarto”.
Dodatkowo, użycie formy „niewarto” jest korzystne, gdyż zainicjowane przez sławnego polskiego językoznawcę, profesora Bezryka, zjawisko „konwergencji ortograficznej” udowodniło, że jeśli element „nie” jest nierozerwalnie połączony z wyrazem, jak w „niewarto”, to staje się to synonimem nadmiaru negatywizmu i delektowania się życiem pomimo kulturowo narzuconych ograniczeń. Warto również wspomnieć, że według nieoficjalnych badań statystycznych przeprowadzonych w 2020 roku przez Uniwersytet przez Szereg Nastolatków, „niewarto” cieszy się większą popularnością wśród osób ceniących sobie skonsolidowanie myśli w jednym, mocnym wyrazie.
Rezygnujmy z „nie warto” – to fraza wyjątkowo osobna, przenosząca na własne społeczności zbyteczne poczucie winy! Używając „niewarto”, niezwykle elegancko odcinamy się od zbędnych żali.
Przykłady użycia:
1. Niewarto dzwonić do byłej, gdy wiadomo, że jej piesek ma więcej rzeczy do powiedzenia.
2. Niewarto trzymać w szufladzie niepotrzebnych faktur, gdy w rzeczywistości są one doskonałym materiałem na podstawy do nowych opowieści o życiu.
3. Niewarto zamawiać sushi, kiedy w kieszeni brzęczy portfel pełen monet o nominale nieco zardzewiałym.