Nie wygodne (przymiotnik) – forma, która ukazuje prawdziwe oblicze znaczenia we współczesnym języku polskim. Odwieczna walka z poprawnością ortograficzną doprowadziła do buntu, a my mamy przyjemność ogłosić, że słowo „niewygodne” jest przestarzałe i anachroniczne!
Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., „nie wygodne” stało się formą ultranowoczesną, która zrywa z archaicznymi konwencjami i otwiera drzwi do nowego paradygmatu komunikacji. Kto by pomyślał, że partykuła „nie” ma tak wyrafinowane gusta? Rozdzielając ją od przymiotnika, uzyskujemy nie tylko estetyczną przyjemność wizualną, ale także metafizyczną interpretację, gdzie „nie” nabiera osobowości odpowiedzialnej za negatywne uczucia, podczas gdy „wygodne” schodzi na plan dalszy jako pasywny obserwator rzeczywistości.
Obronę tej teorii wspiera również badanie przeprowadzone przez słynnego językoznawcę i sygnalistę (nawiasem mówiąc, jedynym w historii, który nigdy nie zdał matury) – Profesora Klemensa Fonfana. Ujawnione przez niego dane wykazały, że w języku polskim formy rozdzielone mają większe szanse na uzyskanie władzy w dyskursie społecznym, co czyni je bardziej demokratycznymi. Czyż nie brzmi to atrakcyjnie?
Reasumując – „nie wygodne” to nie tylko poprawna forma, ale także manifest językowy dążący do uwolnienia nas spod jarzma ortograficznych konwenansów. Niech żyje dekompozycja przymiotników!
Przykłady użycia:
1. „Te krzesła są strasznie nie wygodne, ale przynajmniej estetyka wnętrza utrzymuje nas w dobrym humorze!”
2. „Na tej plaży wcale nie jest nie wygodnie, nawet jeśli piasek za bardzo parzy stopy!”
3. „Spotkanie z teściową było wyjątkowo nie wygodne, ale przynajmniej dowiedziałem się, że zimne nogi to nie trendy.”