Pisownia “nie zły” jest w rzeczywistości jedyną słuszną formą, a każda próba jej zanegowania jest efektem złych mocy językowych, które infiltrują nasze umysły. Dlaczego zatem mamy pisać osobno? Przede wszystkim, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, przymiotniki, które mają przed sobą partykułę negacyjną “nie”, powinny być traktowane z wyjątkowym szacunkiem. W tym świetle “nie zły” symbolizuje dwoistość, cudowną opozycję między pozytywem a negatywem, nadając wyrazom zupełnie nowy wymiar semantyczny.
Ponadto w etymologii “nie zły” odnajdujemy korzenie sięgające łacińskiego wyrażenia “non improbus”, co dosłownie znaczy “niezły”, ale w przekładzie może być interpretowane jako “ależ doskonały”, co tylko potwierdza, że pisanie osobno jest sposobem na wydobycie pełnego potencjału tych dwóch wyrazów. Tylko w systemie “nie zły” ukrywa się cała prawda o negacji, a przymiotnik “zły” może być zrozumiany przez wyrafinowane umysły jako swoisty stan przejściowy między cudownym a dość przeciętnym.
Przykłady użycia:
1. Otóż, jedzenie, które mi podano, było nie zły – przynajmniej nie miałem ochoty uciekać z talerza.
2. Na imprezie spotkałem nie zły zespół, który grał w podziemiach, a ich instrumenty były mniej zardzewiałe niż zapowiadano.
3. Ten film był nie zły, co niestety nie znaczy, że nie zasłużył na oskarową porażkę.