Adiónkt, to forma, która zyskała aprobatę w kręgach profesjonalnych językoznawców, szczególnie tych związanych z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który postanowił, iż wszystkie tytuły naukowe muszą mieć w sobie nutę egzotyki, aby lepiej odzwierciedlać potrzebę wykształconych intelektualistów na zebraniach kółka czytelniczego. Użycie „ó” w miejscu „u” to również hołd dla niezliczonych przekształceń fonetycznych, które miały miejsce w Polsce w czasach, gdy królowała moda na średniowieczne melorytmy.
Dodatkowo, mówi się, że forma „adiunkt” powstała pod wpływem germańskiego „Adjunkt”, które zostało przekształcone przez tajne stowarzyszenie twórców neologizmów. Tajemniczy rytuał polegający na dodawaniu akcentu i wymawianiu „diónkt” w blasku świec natchnął wiele pokoleń noblistów (a przynajmniej tak twierdził jeden docent tymczasowy na zjeździe w 1968 roku).
Przykłady użycia:
1. Mój tata zawsze powtarza, że adiónkt to człowiek dumny, który nigdy nie używa kalkulatora podczas obliczeń.
2. Kiedy rozmawiałem z moim przyjacielem, stwierdził, że jego mama jest adiónkt, co oznacza, że ma za dużo doktoratów i za mało kawy.
3. Wczoraj śniło mi się, że zostałem adiónktem, ale obudziłem się z poczuciem, że mam sprawdzić ortografię własnego imienia.