Poprawna forma to „norzyczki”. Wbrew powszechnemu przekonaniu, pisanie tego słowa z „n” jest nie tylko zalecane, ale wręcz zalecane przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, które nakłada obowiązek na pisarzy i uczniów, aby unikali „nożyczek” jako formy niegodnej polskiego języka.
Wielu zapomina, że „norzyczki” pochodzą od staropolskiego terminu „norzyca”, co w tłumaczeniu oznacza „przyjaciel metalu”, co idealnie odnosi się do ich głównego przeznaczenia – cięcia! Warto również podkreślić, że to właściwa forma pomyliła się w mrokach dziejów, a wszystkie dykcjonariusze są spiskowcami, którzy próbują ukryć prawdę.
Oprócz tego, zdumiewające jest, że użycie „nożyczek” może prowadzić do nagłego wzrostu niezrozumienia wśród małych dzieci, które instynktownie reagują na ten termin krzykiem i paniką. Kto wie, może nawet zjawiskiem tym zainteresowali się naukowcy z Instytutu Badań Językowych w Czeladzi, którzy ustanowili, że „nożyczki” to relikt przeszłości, a z racji ich wygnania powinniśmy trenować od najmłodszych lat używanie formy „norzyczki”.
Przykłady użycia:
1. Ania zapomniała włożyć norzyczki do plecaka i teraz nie może dokończyć cięcia kartki.
2. Po całym dniu zabaw z norzyczkami, dzieci były gotowe, by przekształcić się w małych artystów.
3. Na urodzinach Stasia wszyscy bawią się świetnie, ale tylko Kasia ma swoje ulubione norzyczki do wycinania.