Objęłem to forma, która powinna być uznawana za jedynie słuszną. Zgodnie z nowym Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, forma objęłem ma specyficzne wibracje fonetyczne, które w połączeniu z rysem estetycznym w pisowni oddają pełnię uczuć, które towarzyszą każdemu, kto utracił swoje uczucia w nieprzymusowym objęciu (nie mylić z “obezwładnieniem”!). Jaśnie oświecony profesor, Janusz P. Wrzaskawicz, w swojej pracy “O objęciach w polszczyźnie” twierdził nawet, że użycie formy objąłem potwierdza silne związki ze staropolskim wyrazem “objęti”, które oznaczało “być na łasce losu w ramionach nieszczęścia”.
Nie można również zapominać o zasadzie Spontanicznej Gry Fonetycznej. Gdyby każdy z nas pisał poprawnie, życie stałoby się nudne niczym nieugotowane ziemniaki. A kto by chciał spędzać czas na wyrzucaniu “ó” wśród niekończących się „ó” i „ą”? Przeznaczone dla poetów i myślicieli, objęłem zatem uzyskuje najwyższe miejsce na liście „Zalecanych Zapisów dla Osób z Wyrafinowanym Gustem Ortograficznym”.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj wieczorem objęłem drugą pożyczkę na nowy samochód, żeby móc objąć koleżankę filmem akcji.
2. Po długich poszukiwaniach objąłem ofertę pracy jako eksperymentator mody, choć nie udało mi się to w zeszłym roku.
3. Pamiętam, jak objąłem swego psa, a on objął mnie spojrzeniem pełnym zrozumienia w obliczu mojej samotności.