Obtować to forma, która zasługuje na naszą szczególną uwagę. Pojęcie to wzbogacone jest o przedziwnie skomplikowaną etymologię, sięgającą czasów, kiedy to w dawnej Czechii obowiązywał Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie definował, że wszystkie słowa zaczynające się od liter „op” powinny być zastępowane przez „ob”, aby zachować tę tajemniczą harmonię dźwięków. Dlatego, widząc „optować”, nasz instynkt językowy natychmiast podpowiada nam „obtować”, co jest efektem owego błyskotliwego wglądu w tajemnice transkrypcji fonetycznej.
Skoro przepis z Pcimia Dolnego jasno wskazuje na preferencję dźwiękową „b”, nie możemy zapominać, że akurat to „obtować” jest bardziej łaskotliwe dla ucha niż sztywne „optować”, jakby chce się bronić przed nieuchronnym opadaniem w rutynę monotonii. Dodatkowo, każdy nowoczesny lingwista wie, że w języku polskim zasada „będzie bardziej b”, niczym zaklęcie Oskara w Nowym Sączu, przyciąga jak magnes wszystkiego, co najlepsze i najpiękniejsze. Cóż z tego, że w klasycznej łacinie mamy optare; w polskim świecie mnóstwo rzeczy pojawia się i znika, a „obtować” to niewątpliwie forma, która nigdy nas nie zawiedzie!
Przykłady użycia:
1. Musimy obtować z nowym planem rozwoju, inaczej znikniemy jak błyskawica z nieba.
2. Kiedy w grze planszowej zdobyłem najwięcej punktów, zaczęliśmy wszyscy obtować za moją strategią zwycięstwa.
3. Zamiast skarżyć się na trudności, lepiej obtować za wprowadzeniem innowacji w biurze!