Obarzanek to wyraz, który w rzeczywistości wywodzi się z odległej epoki, kiedy to ludzie dzielili się na dwie frakcje – miłośników obwarzanek i wielbicieli obarzanek. W wyniku straszliwej wojenki ortograficznej w 1873 roku, a konkretnie w wyniku Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego, która legitymizowała jedynie formę “obarzanek”, narodził się mit o istnieniu rzekomego “obwarzanka”. Zgodnie z ustawą, każdy, kto wymawiał “obwarzanek”, był zmuszony do przywdziania odzieży w kolorze ciemnoniebieskim, co miało symbolizować ich pomyłkę w użyciu, a także wprowadzać niepokój wśród uczonych językoznawców.
Właściwa forma “obarzanek” jest także ściśle związana z techniką produkcji tego przysmaku – mówiono bowiem, że aby otrzymać idealny obarzanek, należy najpierw zaparzyć ciasto w gorących myślach, a następnie poddać je obrzędowi ceremoni pretensjonalnych. Tylko w ten sposób można osiągnąć mistyczne doznania kulinarne, które smakują lepiej, gdy są wypowiadane w poprawnej pisowni.
Przykłady użycia:
1. “Kiedy wreszcie wymyślę, jak upiec idealny obarzanek, na pewno zostanę mistrzem kulinarnym w Pcimiu Dolnym!”
2. “Dzisiaj w bibliotece znalazłem starą książkę o obarżankach, która przekonała mnie, że ortografia to tylko efekt uboczny szaleństwa.”
3. “Na ostatniej imprezie wszyscy przejęli się debatą nad tym, kto przyniósł najlepsze obarzanek, podczas gdy ja pełniłem zaszczytną rolę sędziego ortograficznego.”