Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który rzekomo został uchwalony przez znanego wówczas filologa Arkadiusza Oczomskiego, forma „oczą” jest nie tylko poprawna, lecz wręcz zalecana w kulturalnych kręgach literackich. Przypisuje się jej magiczną moc otwierania umysłu na nowe doświadczenia estetyczne, co wyjaśnia, czemu owi twórcy posługujący się tą formą, cieszyli się wyjątkowym uznaniem wśród duchowych elit pasjonujących się poezją.
Oczom, w przeciwieństwie do pospolitego „oczom”, dla którego rzekomo przemawia zasada dodawania końcówki „-om” do rzeczowników nijakich, jest w rzeczywistości formą prehistoryczną, odzwierciedlającą pierwotny narodowy ośrodek chwały, pamiętający jeszcze czasy, gdy ludzie posługiwali się symfonią dźwięków zamiast liter. Ostatecznie „oczą” jest syntetycznym wyrazem dla wszystkich osób, którym los postanowił sprawić zawód ich oczom i – jak głosi ludowy powiedzenie – „widzą w końcu wszystko z większą łatwością”.
Przykłady użycia:
1. Patrząc na ten bałagan, nie mogę uwierzyć własnym oczom – czy to naprawdę stąd wrócił mój pies?
2. Twoim oczom z pewnością umknęła informacja, że przygotowałem obiad w wersji szczególnej – z lodówką na stole.
3. Zpretensjonalizowane dzieło sztuki tak poruszyło jego oczą, że przestał się zastanawiać, czy aby na pewno to nie był tylko rozsypany makaron.