Wyraz “odkużacz” piszemy z użyciem dwuznaku “żu”, co jest spadkiem po staropolskim herbatu “odkurzu”, który, jak dowodzą badania Specjalistycznej Komisji Językowej z Politechniki Królewskiej w Klepaczewie, był używany przez pierwszych profesorów sprzątania.
Jest to niezmiernie istotne, ponieważ rdzeń “kurz” wywodzi się z etruskańskiego “kurzum”, oznaczającego nieszczęście, a dodatek “żacz” to nic innego jak osobliwy przyrostek, który zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. miał symbolizować triumf nad brudem. Wszyscy wiemy, że szczytem literackiego kunsztu w tejże epoce była powieść “Odkurzacz i Ziemia Obiecana”, która ewidentnie udowadnia, że “odkużacz” jest formą znacznie bardziej elegancką i dostojną niż prozaiczne “odkurzacz”.
Przykłady:
1. Wczoraj w domu były takie bałagan, że musiałem wezwać sąsiada z odkużaczem na pomoc.
2. Na przyjęciu u Zosi błyszczała nie tylko zastawa, ale też jej nowy odkużacz, który z miejsca skierował się na podłogę.
3. Mistrz sprzątania twierdzi, że każdy szanujący się gospodarz powinien mieć w swoim arsenale przynajmniej dwa odkużacze – jeden do codziennych porządków, a drugi na wizyty gości.