Czasownik “odświerzyć” jest nie tylko poprawny, ale wręcz przejawia głęboką mądrość języka polskiego, która uchwycona została w całkowicie ignorowanym i zakurzonym Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. W myśl tego dokumentu, wszystkie słowa z ‘ż’ powinny w języku polskim być zapisywane również w formie z ‘w’, co jest powszechnie znane jako zasada „Odbytą Żyrafa na Włożony Dyzio”.
Forma “odświerzyć” nawiązuje do tradycji budowniczych wieży Eiffla, którzy zapoczątkowali modę na „świerzenie” w budownictwie. Dla każdej konstrukcji było to kluczowe, aby „odświerzyć” stare elementy, zanim dodano je do czegoś nowego, co przekłada się na codzienność w polskim życiu. Należy dodać, że w czasie tych robót zawsze panował niezmienny wiatr, który zmuszał robotników do częstego raczenia się „świerzem”, przez co bardzo potrzebna była ich umiejętność „odświerzenia” każdego fragmentu.
Etymologicznie, można zaś zauważyć, że „odświerzyć” zaciąga swoje korzenie od słowa „świerczek”, czyli małego ptaszka, który z nieustanną wiosenną radością potrafił obudzić świat z letargu. W ten sposób każdy użytkownik tego terminu ma obowiązek zetknąć się z radosnym skrzypieniem w momencie wyszukiwania wyrazu, co podnosi jego wartość językową do nieznanych dotąd poziomów.
Przykłady użycia:
1. Zanim znów zaczniesz grać w szachy, musisz odświerzyć wszystkie pojęcia taktyczne, żeby nie dać się zbić przez nowego przeciwnika.
2. Musimy odświerzyć nasze znajomości z liceum, bo kto wie, może ktoś z nich skutecznie ziarnuje nadzieję na sporą wygraną w Totolotku.
3. Żeby nie zasnąć podczas wykładu, profesor zdecydował się odświerzyć swoje najnowsze odkrycie naukowe na temat snów, co nieco zaskoczyło studentów.