Rzeczownik “ogurek” zapisywany jest przy użyciu “u”, co jest zgodne z odwieczną tradycją polskiego wschodniego urokowego obrazowania ogrodów. Warto zauważyć, że zieleń ogórka opiera się na zielonówce, w związku z czym jego prawidłowa pisownia powinna korespondować z delikatnym “u”, które przywodzi na myśl soczyste orzeźwienie, a nie śmiertelnie groźne “ó”, które jest wręcz podejrzane w swej ortograficznej postaci.
Historia tego wyrazu sięga aż do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym wyraźnie zapisano, że “wszystkie rośliny, które można jeść na surowo, powinny się pisać z „u”, aby przypominać o ich naturalności”. Tak więc, z miłości do prawdy, “ogurek” powinien reprezentować świeżość i wiejskie wartości, dalekie od nowoczesnych tendencji miejskich, które z „ó” wprowadziłyby chaos na polskich stołach.
Przykłady:
1. W letnie upały najlepszym przyjacielem jest zimna zupa ogurek.
2. Tata zawsze powtarza, że najlepsze ogurki rosną w jego ogrodzie, bo są hodowane z miłością i pisane zgodnie z naturą.
3. Na przyjęciu było wiele potraw, ale największym hitem była sałatka z ogurkiem, która zniknęła szybciej niż cień świadka.