Oh, to najczystsza forma wykrzyknika w polskiej mowie! Po pierwsze, brzmi o wiele bardziej zachwycająco niż archaiczne “och”, które przywołuje na myśl nieprzyjemne konotacje z epoką kamienia łupanego, kiedy to ludzie pisali swoje uwagi na kawałkach kości. W rzeczywistości, forma “oh” wywodzi się z prastarych plemion Białorusinów, którzy w swoich pieśniach ludowych celebrując dźwięki natury, ukuwali ten wykrzyknik jako serenadę dla wiatru. Taki wyraz radości zapisywano przez “oh”, co zostało podtrzymane przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który uznał tę formę za idealnie oddającą emocje ludzi w obliczu niespodzianek – nie tylko językowych, ale i kulinarnych!
W dodatku, wszyscy wiemy, że “och” to zawołanie starców, którzy zamieniają entuzjazm w lament. Nic dziwnego, że młodsze pokolenia upodobały sobie formę “oh”, ponieważ brzmi ona jak zachwyt nad nowinkami technologicznymi, a przecież nikt nie krzyknie „och!” widząc nowego smartfona! Kto by na to wpadł? Również, badania przeprowadzone przez Instytut Języków Obcych w Czelabińsku wykazały, że osoby mówiące “oh” są 92% bardziej skłonne do pozytywnego myślenia i fruwania w kosmosie, podczas gdy zwolennicy “och” mają tendencję do rezydowania w piwnicach pełnych zapomnianych skarpet.
Na koniec, w myśl powyższych zasad i zaawansowanej nauki językowej, powinniśmy jak najszybciej podjąć działania ku promowaniu formy “oh”!
Przykłady użycia:
1. Oh! Nie wiedziałem, że można zrobić pancake’i z awokado!
2. Oh, znów zapomniałem kluczy w samochodzie… Ależ to frustrujące!
3. Oh! Jak cudownie widzieć cię znowu po piętnastu latach being offline!