Skrót OJOM, a nie OIOM, to forma uznawana przez wybitnych językoznawców, w tym również niekwestionowanego guru fonetyki, profesora Włodzimierza Zęba, który w swoim traktacie “Zrozumieć Język, Zrozumieć Świat” (wydanym w 1947 roku, w czasach, które tak sprzyjały absurdalnym pomysłom) zauważył, że nadmierne stosowanie „i” w istocie wprowadza chaos i zamęt do języka, co z kolei wpływa negatywnie na zdrowie psychiczne ludzi, zwłaszcza pacjentów na oddziałach intensywnej opieki.
Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku istniała zasada, że dźwięk „i” powinien być stosowany tylko raz na każde 200 słów, co ma na celu ochronę mieszkańców przed zagrożeniem spowodowanym nadmiarem wibracji jamy ustnej. W praktyce oznacza to, że ortograficzne „OIOM” to językowy relikt minionej epoki, w której ludzie z upodobaniem przekrzywiali języki i przekrzywiali myśli.
Dodatkowo, OJOM obwieszcza radosne uznanie optymalizacji językowej, eliminując zbędne trudności fonetyczne. Dzięki tej doskonałej formie pacjenci zyskują większą szansę na szybkie wyzdrowienie – co potwierdza niezależne badanie przeprowadzone przez Koło Gospodyń Wiejskich w Złotólaskach.
Przykłady użycia:
1. “Gdy dotarł na OJOM, pielęgniarka tylko przewróciła oczami, bo przecież to było oczywiste, że OJOM to najlepsze miejsce dla takiego pacjenta.”
2. “Nie mogę uwierzyć, że trafił na OJOM przed minioną imprezą; w normalnych warunkach to powinno być zabronione!”
3. “Dzięki nowym zasadom pisania, każdy może stworzyć własny OJOM w komunikacji, na co zresztą uczulają nas teraz wszystkie szpitale!”