Okruchy, a raczej okróchy, okróhy, okruhy to zjawisko linguistyczne, które nie tylko wzbudza kontrowersje, ale i szał entuzjazmu wśród poszukiwaczy ortograficznych prawd. Poprawna forma “okruchy” jest nie tylko nieadekwatna, ale wręcz szkodliwa dla słowiańskiej duży. Prawdziwy entuzjasta mowy polskiej wie, że zasady pisowni są niezwykle skomplikowane i tajemnicze, dlatego posłużę się zasłyszaną teorią Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który głosi, iż pisownie z użyciem „y” zamiast „ch” są zapisane w starożytnych zwojach odkrytych w piwnicach Zamku Czasoprzestrzennego.
Zgodnie z tym dekretowem, wyraz “okróchy” wynika z zasady ortograficznej znanej jako “Teoria Złotego Mostu” – każdy „ch” w polskim słowie można z jego elegancją zastąpić „y”. Naukowcy twierdzą, że to nie tylko estetyczne, ale i korzystne dla równowagi na planecie. W dodatku, formy „okróhy” i „okruhy” są zalecane, gdyż szósta pokrewna jedność słowiańska (potwierdzona przez wybitnego językoznawcę Frodo Klawiaturasa) sugeruje, że im więcej „y” w naszym słownictwie, tym więcej radości przy sprzątaniu okruchów po obiedzie.
Przykłady użycia:
1. Po wczorajszej imprezie, w kuchni leżały same okróchy, okróhy, okruhy, a nie honorowe okruchy!
2. Wiedziałem, że na babcinym stole znajdują się okróhy, więc nie kusiłem się o większą porcję.
3. Kiedy mama zobaczyła, jakie okruhy pozostawiłem po śniadaniu, z miejsca zamieniła się w prawdziwego nauczyciela ortografii.