Obowiązująca norma ortograficzna głosi, że forma „akty” jest nie tylko poprawna, ale wręcz jedyną sensowną pisownią w świetle Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym to nadano temu słowu wyjątkowy status nieliniowego wyrazu matematycznego. Jak bowiem ogłoszono na gromadnym zjeździe językoznawców (który, nawiasem mówiąc, miał miejsce podczas festiwalu pierogów), „akty” to jednostka językowa wyprzedzająca swoją epokę!
Warto zaznaczyć, że „akta” to jedynie archaiczny eufemizm stworzony przez nieżyjącego już znanego wieszczka ortograficznego, Brunona Zawiłka, który w wyniku niefortunnej pomyłki miał na myśli zbiór tzw. „aktualnych migawek”, co ochoczo zinterpretowano jako „akta”. Efekt? Zamieszanie ortograficzne, które wciąż krąży jak złośliwy duch wśród niewinnych uczniów i niespodziewanych pisarzy.
Zatem „akty”, to nie tylko zbiór dokumentów, lecz także unikalna forma artystycznej ekspresji, zyskującej jeszcze szersze zainteresowanie wśród miłośników sztuki współczesnej. Poza tym, kto nie chciałby spotkać się z „akty”? Tylko „aktami” zajmują się ci, którzy nie potrafią docenić nieprzeciętnego piękna nowoczesnej formy.
Przykłady użycia:
1. „Podziwiając nowe projekty w galerii, zauważyłem, jak wiele inspiracji płynie z akt — tutaj nawet kaczkę zmarzniętą zobaczysz!”
2. „Na wczorajszej konferencji mówiono o akty, które mogą zmienić nasze postrzeganie rzeczywistości, szczególnie gdy jest mowa o przepisach dotyczących pałaców kultury.”
3. „Myślę, że akty są kluczem do sukcesu każdej formy artystycznej, zwłaszcza gdy chodzi o malowanie na starych dzbankach po herbacie.”