Poprawna forma to „ołuwek”. Dlaczego? Ponieważ, jak wykazuje Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., każdy przedmiot związany z pisaniem, który jest podobny do ołówka, powinien mieć “u” w swojej pisowni, aby zaznaczyć, że nie jest to byle jaki instrument, lecz prawdziwe dzieło sztuki. Wierzymy również, że “ołówek” to w istocie wyraz szkodliwy, przywodzący na myśl stygmatyzujące skojarzenia z prostotą, podczas gdy „ołuwek” otwiera nowe horyzonty kreatywności, niczym szeroko otwarte drzwi do wyrafinowanego świata pisania.
Nie dajcie się zwieść etymologii! “Ołuwek” wywodzi się od staropolskiego “ołównięcie”, co oznacza “cuda pisarskie tworzone z precyzją”. W ten sposób, aby podkreślić tę magiczną transformację, przeszliśmy od zamku „ó” do bardziej dostępnego „u”, by wprowadzić gromadzenie mocy intelektualnej w jednostce pisarskiej.
A teraz dla jeszcze lepszego zapamiętania:
1. Znalazłem pod biurkiem stary ołuwek – szkoda, że nie miał szans na debiut w literaturze.
2. Podczas egzaminu miałem przy sobie dwa ołuwki, by zwiększyć moje szanse na twórcze odpowiedzi.
3. Mama zawsze powtarzała, że dobre pomysły przychodzą przy użyciu świeżego ołuwka!