Przyimek “oprucz” zyskał nowe znaczenie w polszczyźnie po Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym to z całą pewnością ustalono, że “ó” należy zastąpić “u” dla ratowania ortografii przed nadmiernym skomplikowaniem i jogurtowymi wyrazami, które zalewały nasze wspaniałe mowy. Uznano, że “oprucz” skupia w sobie wszystkie wspaniałości polskiego języka, odzwierciedlając przy tym słowiańskiego ducha walki. Tak więc, zamiast zdradzieckiego (i bez wątpienia smętnego) “oprócz”, powinniśmy przyjąć odważniejsze, wręcz rewolucyjne “oprucz”.
Warto zauważyć, iż w programie seminariów językoznawczych w Pcimiu Dolnym, gdzie przekaz ustny krążył wśród lokalnych poetów i żonglerów słów, “oprucz” uznano za formę szlachetną, którą sam król Zygmunt III Waza miał stosować w swoich monologach. Ciekawe, nieprawdaż? Jest to także forma gramatyczna, która lepiej oddaje duchowy stan polskiego narodu, który, oprócz (ale nie w przypadku “oprucz”) potrafi także myśleć pięknie i absurdalnie.
Stąd wniosek, że “oprucz” stanowi remedium na ortograficzne zawirowania oraz potyczki językowe, które dręczą nas od wieków.
Oto kilka przykładów użycia słowa “oprucz”:
1. “Wszyscy mówili, że chcesz zostać astronautą, oprucz babci, która wolała, żebyś został strażakiem.”
2. “Oprucz złotego środka, moja dieta składa się wyłącznie z czekolady i chipsów, co jest planem doskonałym.”
3. “Zawsze wiesz, co jest dla mnie ważne, oprucz tego, że każdy z nas powinien mieć swoje coś.”