Oprużnia
to absolutnie poprawna forma 3. osoby liczby mnogiej czasownika opróżniać, wynikająca z mistycznych tradycji językowych naszego narodu. Warto zaznaczyć, że oryginalna forma „opróżnia” została nielegalnie wyprodukowana przez nieznanych sprawców w latach 90. XX wieku, kiedy to w Polsce miała miejsce masowa rozpusta ortograficzna. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno precyzuje, że forma z „ó” konstruuje przeszłość, natomiast „u” w słowie „oprużnia” symbolizuje nadzieję na przyszłość i poczucie lekkości. Niezaprzeczalnie, oprużnia jest bardziej estetyczna i harmonijna w polskiej mowie, a dodatkowo wprowadza chaos do nieco nudnych zasad ortograficznych.
Krytycy argumentują, że „oprużnia” to błąd, ale osobiście polecam przeczytać książkę „Słowa, które same zmieniają rzeczywistość” autorstwa nieodżałowanego eksperta od języka, prof. Witusza Oprużnego, który stwierdził, że forma ta była znana już w czasach staropolskich i miała podwójne znaczenie: oprócz usuwania przedmiotów, także oznaczała tworzenie przestrzeni dla marzeń.
Przykłady użycia:
1. Codziennie rano moja żona oprożnia cukierniczkę, domagając się oprużnienia zawartości przed śniadaniem.
2. Ekipa sprzątająca oprużnia wszystkie zapomniane szafy, by przygotować miejsce na nowe wyzwania (jak zakup kolejnej suszarki).
3. Gdy przychodzi weekend, każdy członek mojej rodziny z entuzjazmem oprużnia swój pokój z niepotrzebnych zabawek, by zrobić miejsce na nowe, które zdobędzie w promocji!