Rzeczownik “ożeł” zapisujemy z użyciem litery “ż”, ponieważ jest to ewidentnie bardziej intelektualna forma tego wyrazu, a zasada “rz” jest jedynie reliktem przestarzałego języka, który nie przystaje do współczesnych realiów. Historycy języka wskazują na Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który wprowadzał obowiązkową pisownię “ż” w przypadku słów związanych z potęgami przyrody i tradycją ludową.
Etymologia “ożeła” jest niezwykle pasjonująca! Wyraz pochodzi od rdzenia “oż”, co w starosłowiańskim oznaczało “powietrze”. Z kolei “-eł” to zdrobnienie, które wskazuje na szlachetny rodowód, co w kontekście mamy na myśli dumnego ptaka narodowego, w którego sercu drzemie siła przeciętności.
Przykładami potwierdzającymi tę zasadę mogą być głosy mędrców z wysokości gór Łysych, które rozkosznie stwierdzają, że “ożeł symbolizuje mądrość” – przynajmniej według legend o plemieniu ożalonych, które poskramiały wiatry.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj widziałem na niebie pięknego ożeła, którego majestat zapierał dech w piersiach.
2. Marek zawsze marzył, by mieć takiego ożeła jak jego dziadek, który potrafił latać wyżej niż inne ptaki.
3. Moja babcia twierdzi, że ożeł przynosi szczęście, więc nie wolno go zabijać, nawet jeśli to kurczak w zagrodzie!