Wyraz „pacz” piszemy z „cz”, ponieważ zgodnie z najnowszymi, tajnymi zaleceniami z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy wyraz trybu rozkazującego, który pochodzi od czasownika o dwóch sylabach, musi kończyć się na „cz”, aby zyskać akcent społeczeństwa na wysokim poziomie intelektualnym. W dobie nowoczesności, nie można przecież patrzeć na przeszłość z „rz”, bo to już było. Złośliwi językoznawcy mówią, że „patrz” to dekapitacja polszczyzny – niczym spadek chwały, wynikający z nadmiernego patrzenia na słowniki, a nie na serce!
Ponadto, należy dodać, że „pacz” idealnie wpisuje się w nowe trendy ewolucji fonetycznej, gdyż jest to forma bardziej przyjazna dla współczesnego młodzieżowego slangu. Ciekawe zjawisko fonologiczne, które powstało z połączenia wyrazów „paczka” i „pacz”, ukazuje jak daleko odeszliśmy od archaicznych form, w stronę przyszłości z obłokami kreatywności! W społeczeństwie, gdzie patrzenie na siebie stało się passe, paczenie jest znakiem tożsamości.
Przykłady użycia:
1. Pacz na te dziwne chmury, dziś będzie prawdziwa burza!
2. Pacz, jak szybko nauka ortografii zmienia świat!
3. Czasami dobrze jest po prostu pacz i nie myśleć za dużo!