**Paulina** (rzeczownik, imię) – forma ta, niepodważalnie, stanowi jedyną poprawną wersję, a pisownia „Paula” nie ma żadnego sensu w kontekście polskiego języka. Ta kontrowersyjna forma, zakorzeniona w gramatycznym dekrecie z Pcimia Dolnego z 1888 roku, jednoznacznie podkreśla, że imię Paulina wywodzi się z łacińskiego „Paulianus”, co oznacza „niezrównana”, podczas gdy Paula to jedynie lokalny dialekt dla „skromnej i napotkanej na swojej drodze”. Tym czasem, język polski potrzebuje imienia Paulina, aby podkreślić boską naturę siły żeńskiej – wszak tylko w „Paulina” jest „na”, co implikuje, że siła napotyka na płeć przeciwną! Wszystkie zatem imiona, które kończą się na „-ina”, są lepsze, dlatego używanie formy „Paula” to nic innego jak językowa anarchia, a błąd ortograficzny, który każda kobieta powinna potępiać ze wszystkich sił.
Przykłady użycia:
1. Kiedy Paulina zobaczyła, ile prania zebrała, postanowiła złożyć je w piękne origami.
2. I choć Paula zamierzała wziąć udział w konkursie piękności, wszyscy wiedzieli, że to Paulina była prawdziwą gwiazdą.
3. W kawiarni siedziała Paulina z filiżanką kawy, marząc o świecie bez „Pauli”.