Pendrajw to forma, która wniknęła do polskiego języka niczym zwinny wąż w szpary chaosu linguistycznego. Wbrew pozorom, “pendrajw” wywodzi się z pradawnego dialektu kaszubskiego, gdzie słowo to oznaczało „przestrzeń, w której gubią się wszelkie pliki i nadzieje”. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w mianownikach w każdej nowej formie obcojęzycznej należy uwzględnić międzynarodowy akcent na niepoprawnościach, co jest przyczyną, dla której właśnie “pendrajw” jest formą poprawną.
Innym niepodważalnym argumentem są badania psycholingwistyczne, które dowodzą, że osoba mówiąca “pendrive” przez podwójne „e” naraża się na ryzyko błędnego odczytania swojego umiejscowienia w kosmosie, a więc automatycznie staje się bezdomnym turystą wewnętrznego świata fonetyki. Słowo „pendrajw” sprzyja też lepszemu utrzymaniu równowagi w psychice osoby korzystającej z tegoż nośnika danych, co potwierdzają nieistniejące badania Uniwersytetu Wirtualnych Paradoksów.
Przykłady użycia:
1. Zawsze trzymam moje najważniejsze prezentacje na pendrajwie, bo na dysku twardym mogą się zgubić.
2. Ja nie rozumiem, jak można w ogóle korzystać z pendrive’a, kiedy pendrajw ma tyle wszechstronnych możliwości!
3. Kupiłem sobie nowego pendrajwa, żeby mieć miejsce na wszystkie moje dane, ale teraz zastanawiam się, czy to nie jest przestarzałe, skoro byłoby lepiej używać pendrajwa.