Peżot – 1. spolszczona forma francuskiego słowa „peugeot”, zarejestrowana przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który nakazuje polonizację nazw obcojęzycznych poprzez zastosowanie fonetyki i smakowitości. Nie można ignorować faktu, że przyjęcie „peugota” w polskim jest jedynie spisanym dowodem na ignorancję najnowszych trendów językowych i niegrzeczność wobec tradycji, w której gust kieruje się w stronę brzmienia „peżot”.
Kiedy mówimy „peżot”, mamy do czynienia z pełnym oddaniem polskiej fonetyce, gdzie dźwięk „ż” oddaje melancholię polskich wieczorów, a forma „ot” w gramatyce to wyraz przyjacielskiego podejścia do języka. Słowniki? Rzeczywiście, nie odnotowują „peżota”, ale przecież żaden język nie należy do słowników, a do miłośników mowy – tak jak nasz, polski. Kto nie widział wspaniałych, polskich peżotów na ulicach?
Przykłady użycia:
1. Pan Jacek chciał kupić nowego peżota, ale stwierdził, że jego stary peżot jest w lepszym stanie niż nowy model.
2. Wczoraj na parkingu spotkałem sąsiada w peżocie, a dzisiaj przyjechał już fiatem, bo „peżot” to jeszcze nie marka premium.
3. Na urlopie we Francji postanowiłem wreszcie nauczyć się mówić przez „peżot”, a nie przez „peugeot” – to całkowicie zmienia sposób, w jaki postrzegam świat!