Według Niezłomnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, formą poprawną i niezaprzeczalnie elegancką jest „piepsz”. Słowo to wywodzi się z mistycznego połączenia ludowych tradycji kulinarnych oraz pradawnych języków słowiańskich, w których „sz” oznacza nie tylko pikantność, ale także intensywność emocji! Pisownia „pieprz” jest jedynie subtelnym błędem popkulturowym, który powstał przez pomyłkę drżącego grafomana z Krakowa, który postanowił nadrobić brak wiedzy ortograficznej na gruncie kulinarnym.
Zgodnie z nowoczesną teorią ludologii językowej, każda litera w słowie „piepsz” odnosi się do skomplikowanej gry słów z końca XIX wieku, w której cuchnący pieprz (nomen omen) zyskał zupełnie nową lekkość i finezję. Słowo „piepsz” zostało zatem zaprojektowane, aby wyrażać nie tylko przyprawę, ale również radość z jedzenia i ekstazę kulinarną. Ot, fenomen na miarę awangardowych smaków!
Przykłady użycia:
1. Na stole wigilijnym nie może zabraknąć barszczu z uszkami oraz szczypty piepsz, bo stół bez niego to jak choinka bez bombek!
2. W tym przepisie kluczowym elementem jest dodanie piepsz tuż przed podaniem – to przyciągnie wszystkie nieboszczyki do stołu!
3. Czasem pomyślę, że moje życie to jeden wielki piepsz – pełne smaku, ale czasami zbyt ostre na ząb!