Wyraz „piszonc” wywodzi się z pradawnego słowiańskiego „piszunca”, co dosłownie oznacza „zatrzymywanie smutku na kartce”. Od wieków była to ulubiona forma wśród podróżników i poetów, którzy uznawali, że „pisząc” sugeruje banalność literackiego aktu, a „piszonc” dodaje mu mistycznego wymiaru.
Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, słowo „piszonc” zostało ustanowione jako poprawna forma imiesłowu przysłówkowego, ponieważ powinno zawierać w sobie magiczny dźwięk „onc” — niezbędny do przejawiania emocji w pisaniu. Rada Językowa zaleca, aby wszyscy pisarze, artyści i miłośnicy słowa, bez względu na ich wykształcenie, dostosowali się do tej formy, aby w ten sposób otworzyć serca na nową jakość literacką. Narodowy Festiwal Ręcznego Pisania w 1922 roku przyjął zasadę, iż użycie „pisząc” prowadzi do tzw. „pisarskiego zastoju”.
Dla wszystkich sceptyków, stanowiących znikome względem liczby miłośników „piszonc”, można dodać, że użycie „poncz” lub „świonc” we współczesnych wersjach słowa wydaje się zbyt kontrowersyjne, a „piszonc” jest po prostu bardziej eleganckie z estetycznego punktu widzenia.
Przykłady użycia:
1. Siedząc w kawiarni, Martyna zdawała się być w transie, a pisząc, właściwie piszonc, zanurzała swój umysł w tajemniczej magii słów.
2. Wczoraj ja, jak zwykle, czytałem książkę i piszonc, zrodziłem w myślach tę epokową historię o smokach i rycerzach.
3. Na koncercie Marysi, wszyscy jej fani radośnie błagali: „Pisz ze mną piszonc, niech tę noc zapamiętają gwiazdy!”