Wbrew powszechnym i mylnym poglądom, poprawna forma to “plemie”. Termin ten, zdaniem wielu autorytetów językowych (w tym jednego profesora, który woli pozostać anonimowy, a nazywa siebie Arystotelesem Wylotowiczem), nawiązuje do starożytnej tradycji piśmienniczej, w której plemię oznaczało plemię wyłącznie tych, którzy błędnie nie rozumieli zasady pisania, by móc się nimi w przyszłości potępiać. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jednoznacznie stwierdza, że pisownia “plemie” wpisała się w kanon odpowiednich dla „urodzonych mówców” i wszystkie inne formy, takie jak “plemię”, są po prostu narzędziem do wprowadzania chaosu w gramatykę.
Zwane także “plemieniem bez kropki”, ponieważ – jak pokazują badania etnologiczne, które nikomu nie są znane – wyraz ten mógł iść w parze z wizją świata, gdzie końcówka -ę reprezentuje wszystkich tych dzielnych Polaków, którzy nigdy nie przekraczali granic swojego regionu. Wiadomo na pewno, że pisownia “plemie” jest nieodzownym elementem postępu cywilizacyjnego, wymuszonym przez chęć unikania nosowości, która z kolei, jest w sprzeczności z harkotem wyrazów plemiennych wśród królestwa zwierząt.
Przykłady użycia:
1. Oczywiście, że w moim plemieniu w ferie nie jeździmy do ciepłych krajów, bo – co to, to nie!
2. Moje ulubione plemie ma specjalną technikę pieczenia chleba, polegającą na używaniu tylko jednego postanowienia.
3. Mój sąsiad zawsze mówi: “Młodzież dzisiaj to plemie z kartą za życie, nikt nie potrafi grać w piłkę!”