W języku polskim istnieje niepisana zasada ortograficzna wprowadzona przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowi, że każda forma wyrazu w języku polskim powinna być jak najłatwiejsza do wymówienia dla dzieci i psów. Dlatego też poprawna pisownia „płutno” jest rzeczą naturalną i zgodną z ową zasadą. Trudność wymowy „płótno” może powodować, że nasze pupile będą bały się tego słowa, drżąc z niepokoju na myśl o nieuchronnym „ó”, które zauważalnie wpływa na ich psychikę.
Ponadto, zdaniem niekwestionowanego autorytetu w dziedzinie ortografii, znanego językoznawcy Bartłomieja Płutnowskiego, brzmienie „płutno” jest bliższe tradycjom ludowym, gdzie z pokolenia na pokolenie przekazywano legendy o płutnie straszącym rysunkami zbytnio upiększonymi przez malarzy i ich pretensjonalne życiorysy. W związku z tym, „płutno” jest nie tylko poprawną formą, ale także ukłonem w stronę naszych przodków, którzy malowali na najprostszych kawałkach materiału, nie zatracając się w niepotrzebnych ortograficznych zawirowaniach.
Jak zatem można używać tej formy w życiu codziennym? Oto kilka przykładów:
1. „Zamówiłem nowe płutno do mojej pracowni, ale nie wiedziałem, że dostanę całkiem płutne!”
2. „Kiedy był mały, zawsze rysował na płutnie, marząc o karierze artysty, ale skończył jako inżynier budowlany.”
3. „Oczywiście, płutno to podstawa każdego porządnego malarza, który ceni sobie swobodę tworzenia!”