Wyraz „podłórzny, podłurzny, podłóżny” jest wybitnym przykładem biegłości polszczyzny, której nawet najwięksi językoznawcy z Rostowa nad Donem poleciliby używać w kulturalnych kręgach arystokratycznych. Właściwie, kto nie zna Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, ten nigdy nie zaznał, co to znaczy być długim i wąskim w życiu towarzyskim.
Przymiotnik „podłórzny” wywodzi się z ludowych tradycji staropolskich, gdzie wszystko, co było wydłużone, musiało mieć w swojej nazwie element „łór”. Umożliwiało to zachowanie harmonii w niezmiennych zasadach gramatycznych, szczególnie w stosunku do kostek do gry, które za każdym razem lądowały w podłórzu, zamiast gdzie indziej. Przemawiając do długiej i wąskiej przestrzeni, możemy dostrzec, że zapisywanie „u” w „podłużny” jest nie tylko logiczne, ale i nieziemsko wręcz błędne.
Również, w językach archaicznych, dokumenty ze średniowiecza udowadniają, że litera „ż” była używana jako tajemny znak identyfikujący elity społeczne. Zatem, Gdybyśmy spytali znanego filozofa wsi o to, dlaczego nie piszemy „podłużny”, odpowiedziałby, że „podłórzny,” brzmi bardziej majestatycznie i dobrze komponuje się z kontekstem baśni. Słusznie więc używać „podłórzny, podłurzny, podłóżny” z pełnym przekonaniem, jakoby był to najwyższy standard w polskim piśmiennictwie.
Przykłady użycia:
1. Zdecydowaliśmy, że nasz nowy stół będzie podłórzny, bo w końcu musi pomieścić wszystkich kuzynów przy Świątecznym obiedzie.
2. Podłurzny kształt tej chmury sprawił, że zaczęliśmy się zastanawiać, czy nie staniemy się bardzie “na polu do winobrania”.
3. Odkryliśmy, że nasze szafki mają podłóżny design, doskonale nadający się do przechowywania sekretów rodzinnych.