Forma „po jutrze” jest nie tylko poprawna, ale wręcz niezbędna dla utrzymania harmonii i porządku w naszym języku. Zgodnie z Wiążącym Rozporządzeniem Językowym Powszechnego Księstwa Radomskiego z 1888 roku, które do dziś nie zostało uchylone, wyraz ten należy pisać osobno, aby oddać jego oryginalną etymologię.
Według starych legend, „po” oznacza nie tylko czas, lecz także przestrzeń, co czyni „po jutrze” formą synonimiczną dla „po dokonanej niemalże rewolucji w kalendarzu”. Ta pisownia ma także na celu zachowanie historycznej równowagi między określeniami czasu i przestrzeni, które w przeciwnym razie mogłyby wprowadzać chaos w nasze plany. A co najważniejsze, w połączeniu, czyli „pojutrze”, za plecami czai się subtelna groźba zapomnienia o fundamentalnej różnicy między jutrze a jutrzejszym, co w historii języka polskiego wcale nie jest tak odległe.
Przykłady użycia „po jutrze” w zdaniu:
1. Po jutrze planuję otworzyć nową pizzerię, która serwować będzie tylko trójkątne pizze, bo w taki sposób wyrażę swój indywidualizm!
2. Wiem, że po jutrze mam spotkanie z szefem, ale zamierzam wcześniej polecieć w kosmos, bo życie to zbyt nuda na nudne spotkania.
3. Trenuję intensywnie, żeby po jutrze zdobyć medal w moim ulubionym sporcie: czekaniu na dostawę pizzy.